Καλώς όρισες, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
+  FreeSymbolForum
|-+  ΔΙΑΦΟΡΑ
| |-+  Φιλοσοφία – Ψυχολογία
| | |-+  ΗΘΙΚΗ...
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
Σελίδες: [1] Κάτω Εκτύπωση
Αποστολέας Θέμα: ΗΘΙΚΗ...  (Αναγνώστηκε 1531 φορές)
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« στις: Ιανουάριος: 11 / 2009 - 14:34:57 μμ »

Για μενα τα ερωτημα για το τι ειναι ηθικη ξεκινησε εντελως τυχαια μεσα απο μια προσφατη συζητηση...

Διαπιστωνω ότι σχεδον ολοι θεωρουν τον εαυτο τους ηθικο αλλα αυτο δεν επιβεβαιωνεται για όλους αν κριθουν οι πραξεις τους συμφωνα με τους ηθικους κανονες που δεχονται.

Τι ειναι λοιπον ηθικη?

...και οποια και να είναι η ηθικη όπως και να οριζεται...

αξιζει να ειμαστε ηθικοι ή όχι? Τι κερδιζουμε τι χανουμε με την ηθικη σταση?
ή αλλιως....
Μπορουμε ασφαλως να ειμαστε ανηθικοι (να μην εφαρμοζουμε τους κανονες της ηθικης ή να τους εφαρμοζουμε κατα περιπτωση ή κατα το συμφερον)... Πρεπει ή όχι?

Αλλο ενα πολυ δυσκολο θεμα που ισως να μην εχει απαντηση...  Πολλοι μεγαλοι φιλοσοφοι εχουν ασχοληθει... οι θεωρησεις πολλες... Δεν περιμενω να βρουμε εδω (όσοι ασχοληθουμε) την απαντηση αλλα να καταθεσουμε τις αποψεις μας.  Δεν θα καταφερουμε μαλλον να αναπτυξουμε καλα το θεμα αλλα δεν πειραζει... Και μονο που θετουμε και ασχολουμαστε με το ζητημα καλο κανει (κατα την γνωμη μου).     

Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #1 στις: Ιανουάριος: 11 / 2009 - 14:47:03 μμ »

(Από την Live-Pedia.gr http://www.livepedia.gr/index.php?title=%CE%97%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CE%AE])

Ηθική
Ο όρος προέρχεται από τη λέξη ήθος, που σημαίνει χαρακτήρας, συμπεριφορά. Αυτή είναι και η κυριολεκτική έννοια της ηθικής. Ωστόσο χρησιμοποιούμε τη λέξη, θέλοντας να προσδιορίσουμε και μερικά άλλα πράγματα.


Ηθική είναι το σύνολο των ηθικών κανόνων που διέπουν τις διάφορες κοινωνίες, σύγχρονες και παλιότερες, η συσσωρευμένη πείρα που προκύπτει από την εφαρμογή ή μη των κανόνων αυτών.
Η χρησιμοποίηση του όρου "ηθική" καθιερώθηκε από τον Αριστοτέλη που ονόμασε έτσι τις αρετές στις οποίες βασίζονται οι πράξεις μας. Αυτές οι πράξεις μας μπορούν να εξεταστούν με δύο τρόπους: ο ένας είναι "περιγραφικός", ο δεύτερος "αξιολογικός".

"Περιγραφικός" λέγεται όταν γίνεται απλή αναφορά και παρακολούθηση των εκδηλώσεων ηθικής, δηλ. των ηθών και των εθίμων, ενός ή και περισσότερων λαών και "αξιολογικός" όταν κάνουμε αξιολόγηση και σύγκριση αυτών των κανόνων, όταν μελετάμε το αν έπρεπε να γίνουν ή όχι, αν είναι σωστοί ή όχι.

Διάφοροι επιστήμονες, κοινωνιολόγοι, που ασχολήθηκαν με την ηθική, τάχτηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ο γνωστός Άγγλος φιλόσοφος Σπένσερ και πιο παλιά ο Ηρόδοτος μας άφησε σημαντικά έργα γύρω από την "περιγραφική" ηθική. Ο δεύτερος τρόπος ακολουθείται ιδίως από τους φιλοσόφους που βλέπουν την ηθική σαν φαινόμενο κοινωνικό που πρέπει να ερευνάται απ' όλες τις πλευρές.

Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #2 στις: Ιανουάριος: 11 / 2009 - 14:52:58 μμ »

Ηθική
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ηθική είναι ο κλάδος της Φιλοσοφίας που ασχολείται με την εύρεση του τι είναι αποδεκτό και ορθό και τι ανάρμοστο και λανθασμένο. Η ηθική υπόκεινται σε μεταβολές που εξαρτώνται από την Κοινωνία στην οποία εφαρμόζεται. Έτσι, παράγοντες που επηρεάζουν το κοινωνικό σύνολο δύναται να επιφέρουν αλλαγές και στο σώμα της ηθικής.

Η Ηθική φιλοσοφία χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: την περιγραφική, την κανονιστική και την μεταηθική.

Η περιγραφική ηθική περιγράφει τα ήθη και τον τρόπο σκέψεως μιας κοινωνίας, η κανονιστική ηθική εφεύρει νόρμες - κανόνες του ηθικού πράττειν και η μεταηθική είναι μία κριτική δευτέρου επιπέδου, όπου ασχολείται με το πως πρέπει να εννοούνται και να χρησιμοποιούνται οι ηθικές έννοιες.

Υπάρχουν ακόμα και άλλα είδη ηθικών κατηγοριών όπως: οι αρεταικές ηθικές με εκπροσώπους: τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη η ωφελιμιστική ηθική με κύριο εκπρόσωπο τον φεμινιστή Στιούαρτ Μιλ και η αλτρουιστική ηθική όπου πρόσκυνται κυρίως στο Χριστιανισμό. Επιπλέον υπάρχει ένα ηθικό ρεύμα αυτό των φυσιοκρατών, όπου έχει την τάση να αναγάγει τις ηθικές έννοιες στο πεδίο των φυσικών νόμων, κάτι όμως που κατακρίθηκε έντονα, καθώς η ηθική φιλοσοφία και ο ορισμός του αγαθού διεκδικούν την αυτονομία τους, λέγοντας ότι από κρίσεις του είναι δεν παράγουμε δέον.


Παράγοντες που αλληλεπιδρούν με την ηθική
Ενδεικτικά αναφέρουμε παράγοντες που μπορεί να επιδράσουν με την ηθική μίας κοινωνίας και αναφέρονται στο περιβάλλον με την ευρεία έννοια:

Γεωγραφικό περιβάλλον: Η τοποθεσία μίας κοινωνίας επιδρά στις αξίες που υποστηρίζονται από την ηθική. Άλλο ηθικό προσανατολισμό έχει ένας μεσογειακός λαός από έναν της Βόρειας Ευρώπης.
Τεχνολογικό περιβάλλον: Η τεχνολογία αναμφίβολα επηρεάζει την ηθική. Αρκεί να αναλογιστούμε τα τεχνολογικά επιτεύγματα της Βιοτεχνολογίας και της Κλωνοποίησης που απασχολούν αρκετά τους Δυτικούς πολιτισμούς. Σε μία πρωτόγονη φυλή της Αυστραλίας κώδικες ηθικής που αφορούν την κλωνοποίηση φυσικά δεν υφίστανται.
Πολιτισμικό περιβάλλον: Αλλά και το πολιτισμικό περιβάλλον καθορίζει την ηθική μίας κοινωνίας. Οι κώδικες ηθικής που αφορούν τις κοινωνίες της Κίνας και της Ιαπωνίας είναι αντιδιαμετρικά αντίθετοι με αυτούς των Δυτικών κοινωνιών.
Ακόμα και στο ίδιο περιβάλλον όμως η ηθική δεν παραμένει στατική αλλά εξελίσσεται όπως εξελίσσεται και η ίδια η κοινωνία. Στην αρχαία Ελλάδα για παράδειγμα, η χρήση δούλων ήταν ηθικά αποδεκτή στην σύγχρονη όμως εντελώς απαράδεκτη.

Αρκετοί θα υποστήριζαν ότι υπάρχουν μερικές ηθικές αρχές οι οποίες είναι παγκόσμιες. Πρόκειται για τις πολύ βασικές αρχές που αφορούν την ελευθερία και αρχές όπως αυτή που μας απαγορεύει να βλάπτουμε τους γύρω μας. Τέτοιου είδους βασικές ηθικές αρχές μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι είναι όντος παγκόσμιες και σχετίζονται με την ίδια την φύση του ανθρώπου και ισχύουν για κάθε μορφή κοινωνίας.

Σημ. Υπαρχει πολύ πιο εκτεταμενη παρουσιαση στα Αγγλικα http://en.wikipedia.org/wiki/Ethics
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος: 11 / 2009 - 14:55:58 μμ από Pro » Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #3 στις: Ιανουάριος: 11 / 2009 - 15:20:11 μμ »

Η ηθικη ειναι λοιπον ενα συνολο κανονων...

Κανονες συμπεριφορας ατομων-ομαδων-κοινωνιών...

καποιοι δεχονται ότι διαμορφωνονται με κοινωνικα, ιστορικα, γεωγραφικα κριτήρια... Παρατηρειται διαφορετικοι πολιτισμοι διαμορφωνουν διαφορετικες ηθικες. 

αλλοι υποστηριζουν ότι υπαρχει μια παναθρωπινη παγκοσμια διαχρονική ηθικη.... Και αυτο παρατηρειται.

Φιλοσοφοι προσπαθησαν να κωδικοποιήσουν την ηθικη εισαγοντας πολλες φορες τις δικες τους διτυπωσεις ερμηνειες ή και νεους κανονες επηρεάζοντας τους οπαδους τους.

Νομιζω ότι στην ηθικη πρεπει να βαλουμε μια κλιμακωση... Να βάλουμε στην βαση την παγκοσμια διαχρονική ηθικη και πανω της την πολιτισμικη. Τελος στην κορυφη πρεπει να βαλουμε την φιλοσοφικη-ιδεολογική-θρησκευτικη ηθικη που συνηθως κωδικοποιεί τις δυο πρωτες αλλα μπορει να και εισαγει και νεες θεωρησεις... Καθε απο πανω μερος παταει πανω στην πρωτη και καποιες φορες ίσως την καλυπτει...

απο τα τρία επιπεδα μονο το πρωτο παραμενει σταθερο (υποτιθεται ότι αποδεχομαστε την υπαρξη του) Τα αλλα δυο είναι μεταβαλλομενα...

Εγω θα ασχοληθω με το σταθερο επιπεδο... θα επιχειρησω να εξετασω αν υπαρχει πως οριζεται πως εντοπιζεται και οπου βγαλει...
Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
LoLa
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 1855


Ένα, δυο, τρία... πήγα στην κυρία


WWW

Αγνόηση
« Απάντηση #4 στις: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 11:28:45 πμ »

Είκοσι πέντε αρχές «ηθικής»     
Κείμενο που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1977 από τον Αλαίν ντε Μπενουά.

Δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στον όρο «ηθική». Γνωρίζω πολύ καλά την «γενεαλογία» της, την οποία θεωρώ ότι διαφώτισε αρκετά καλά ο Νίτσε. Τείνω άλλωστε να πιστέψω ότι υπάρχουν τόσες πολλές «ηθικές» όσα και τα επίπεδα της ανθρωπότητος, πράγμα που βεβαίως παραπέμπει σε έναν σχετικό αριθμό. Αντίθέτως, πιστεύω πολύ στις αρχές που μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και κανόνες ζωής (καθώς η κάθε ιστορική πορεία πραγματοποιείται από τον μύθο στις αρχές δια μέσου κάποιας ιδέας). Καταθέτω λοιπόν εδώ τις δικές μου αρχές, στις οποίες θέλω να πιστεύω ότι μένω κατά κανόνα συνεπής.

1. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, δεμένος με αυτούς, τόσο για το καλύτερό όσο και για το χειρότερο. Και οι δύο πλευρές δημιουργούν από κοινού. Οι Θεοί δεν είναι υπεράνω, ούτε έξω από εμάς. Δεν είναι ούτε και πέρα από τις αισθήσεις μας. Σημαντικό άλλωστε δεν είναι το να πιστεύει κανείς στο Θείο, αλλά να συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο ώστε Αυτό να μπορεί να δείξει σε αυτόν εμπιστοσύνη. Σημαντικό είναι να μπορεί να βρίσκει κανείς και να αναγνωρίζει το Θείο μέσα του και να αποκαλύπτει τον εαυτό του, όπως αποκαλύπτεται Αυτό. Το σώμα και η ψυχή είναι ένα και το αυτό πράγμα. Το να φέρνει κανείς το ένα απέναντι στο άλλο, το να αντιπαραθέτει αυτές τις έννοιες, αποτελεί ασθένεια του πνεύματος. Όποιος Θεός δεν συμπεριφέρεται όπως έχει κανείς το δικαίωμα να περιμένει από αυτόν, αξίζει να υποστεί την απάρνηση, υπό τον όρο όμως ότι εκείνος που την τολμά έχει προηγουμένως δώσει το καλύτερο του εαυτού του.

2. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΊΣ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ». Η δημιουργία έπεται της γεννήσεως και δεν μπορεί κανείς να δημιουργηθεί παρά μόνον από τον ίδιο του τον εαυτό. Μόνον έτσι είναι δυνατόν να δώσει στον εαυτό του μία ψυχή, γι' αυτό και ο Έκχαρτ κάνει λόγο για «αυτό-δημιουργία»: «υπήρξα η αιτία του εαυτού μου, εκεί που θέλησα τον εαυτό μου και δεν υπήρξα τίποτε άλλο. Υπήρξα αυτό που θέλησα και αυτό που θέλησα υπήρξε εγώ». Στην Edda «Havamal» (5), ο Θεός Odin παρουσιάζεται θυσιασμένος στον ίδιο του τον εαυτό. Ένα έθνος θεμελιώνει έναν Πολιτισμό όταν γίνεται η αιτία του εαυτού του, η αιτία της υπάρξεώς του, όταν την πηγή μίας αιώνιας ανανεώσεως την βρίσκει μόνο μέσα στην δική του Παράδοση. Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους, όπου κάποιος οφείλει να βρίσκει μέσα του τις αιτίες του εαυτού του, καθώς και τα μέσα της όποιας αυτο-υπερβάσεώς του (αντίθετα λ.χ. από τον ηγέτη ενός παρακμιακού Κράτους που κρατεί την εξουσία από εξωτερικά του εαυτού του πράγματα αντί από την υπεροχή των προσωπικών αρχών του).

3. Η ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΕΣΟΝ που αναφέρεται σε κάποια νομοτέλεια. Αντιθέτως, είναι η νομοτέλεια του εαυτού της, η ίδια η αμοιβή της, η εσωτερική ανάκτηση ή η ανάκτηση του εαυτού, η αφετηρία της κάθε αναζητήσεως και της κάθε κατακτήσεως, και πρώτα από όλα η αμοιβαία αναγνώριση και ανακάλυψη του ψυχισμού και της ψυχής. Είναι η θεσμοποίηση του εαυτού μίας απόλυτης ισορροπίας, το να είναι κανείς ο ηγέτης του εαυτού του, να υπακούει στον εσωτερικό αφέντη του και την ίδια στιγμή να διατάσσει τον εσωτερικό του δούλο. Κυρίως είναι η αναζήτηση του Μέτρου.

4. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ, αλλά πρέπει επίσης να γίνει τελικά αυτό που μπορεί να γίνει. Να κτισθεί σύμφωνα με την άποψη που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του, αλλά και να μην αρκεστεί ποτέ από το αποτέλεσμα. Πρέπει να θέλει να αλλάξει πρώτα ο ίδιος πριν στραφεί να αλλάξει τον κόσμο, και είναι προτιμότερο να παραδεχθεί τον κόσμο όπως είναι παρά να παραδεχθεί τον εαυτό του όπως είναι. Πρέπει να αναπτύξουμε μέσα μας εκείνες από τις δυνατότητές που καθιστούν ανθρώπους εμάς τους ίδιους. Μία ισχυρή θέληση μάς επιτρέπει να γίνουμε αυτό που θέλουμε ανεξάρτητα από εκείνο που ήμασταν, γιατί η θέληση προηγείται όλων των προκαθορισμών, ακόμη και εκείνου της γεννήσεως, υπό τον όρο βεβαίως να έχουμε την ικανότητα να θέλουμε. Πρώτα από όλα χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την εσωτερική ενέργεια, την ενέργεια εκείνη «της οποίας την απόδειξη υπάρξεως μπορεί να δώσει εξίσου ένα μυρμήγκι και ένας ελέφαντας» (Σταντάλ) και που επιτρέπει να παραμένει κανείς μέσα στον χειμώνα αυτό δια μέσου του οποίου επιστρέφει η άνοιξη.

5. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ. Να ορίζουμε νόμους για τον εαυτό μας υπό τον όρο όμως να μην τους αλλάζουμε (πράγμα που ωστόσο δεν μας εμποδίζει από το να δίνουμε νέες διαστάσεις στις προοπτικές που επιλέξαμε). Να μην υποχωρούμε, να μην τσακίζουμε. Να συνεχίζουμε ακόμα και αν δεν υπάρχουν πια οι λόγοι για να συνεχίσουμε. Να μένουμε πιστοί στις προδομένες ιδέες, πιστοί ακόμα και για λογαριασμό εκείνων που δεν έμειναν πιστοί. Να μένουμε πιστοί επίσης και σε όλους εκείνους που δεν υπάρχουν πια. Να υπερασπιζόμαστε εναντίον όλων, ακόμα και εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, την ιδέα που έχουμε για τα πράγματα και την ιδέα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.

6. ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ο αυτοεξαναγκασμός είναι πρωταρχική προϋπόθεση του δικαιώματος εξαναγκασμού των άλλων. Οφείλουμε επίσης να ανεχόμαστε τους συγχρόνους μας, αφού πρώτα μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας: «ο ποιοτικός άνθρωπος έχει πρώτα απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κοινός άνθρωπος έχει απαιτήσεις μόνο από τους άλλους» (Κομφούκιος). Η ισχύς πρέπει να βασίζεται επάνω στην υπεροχή και όχι η υπεροχή επάνω στην ισχύ. Εκείνοι που ηγούνται έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, όμως εκείνοι που κατέχουν δεν έχουν υποχρεωτικά και το δικαίωμα να ηγούνται. Ο ποιοτικός άνθρωπος στέκεται πέρα από δεσποτισμούς, καθώς δεσπόζει όλων των δεσποτών με μέσα που ειδικά του ανήκουν: «μία νέα ευγένεια είναι αναγκαστικώς αντίθετη σε ό,τι ανήκει στον όχλο ή στον δεσποτισμό» (Νίτσε). Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κάποιος, τόσο πιο μόνος πορεύεται, τόσο πιο πολύ πρέπει να υπολογίζει στον εαυτό του. Αυτοί που είναι ψηλά είναι υπεύθυνοι για εκείνους που είναι χαμηλότερα, καθώς πρέπει να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Δεν έχουν κανένα πραγματικό προνόμιο πέραν των βαρών που οι άλλοι μπορούν να τους φορτώσουν στους ώμους, στην αντίθετη περίπτωση όλες οι επαναστάσεις γίνονται δίκαιες. Να ακολουθούμε ελεύθερα εκείνους που είναι ανώτεροί μας, να γινόμαστε υπερήφανοι κάθε φορά που πετυχαίνουμε να βρούμε έναν μπροστάρη (Στέφαν Ζωρζ), αφού το αντάλλαγμα του να ακολουθήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο δεν ανιχνεύεται στην σφαίρα της κυριαρχίας αλλά της αμοιβαίας προστασίας. Το να υπακούμε είναι δικαίωμα, το να κυριαρχούμαστε ή να κυριαρχούμε είναι καθήκον, όχι το αντίθετο. Διακηρύσσουμε το ωραίο καθήκον μας να έχουμε δικαιώματα και το ωραίο δικαίωμά μας να έχουμε καθήκοντα.

7. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΜΕΤΡΗΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Κάθε ύπαρξη έχει την τραγικότητά της, το ίδιο και κάθε διακήρυξη. Ο Κόσμος δείχνει χαοτικός, ωστόσο μπορούμε εύκολα να του δώσουμε μία μορφή. Κάθε τι που κάνουμε δεν έχει άλλη έννοια από εκείνη που του δίνουμε εμείς. Το μόνο αντάλλαγμα είναι ότι όλα απηχούν σε όλα. Οι μικρές χειρονομίες μας έχουν μία συνέπεια στα πιο απομακρυσμένα σημεία του σύμπαντος. Η ύπαρξη του Κακού δεν μπορεί να ορισθεί θετικά, παρά μόνον ως περιορισμός αυτού που πρέπει να επέλθει, περιορισμός της μορφής που τα όντα δίνουν στον Κόσμο. Ίσως δεν είναι τίποτε περισσότερο από καθαρή και αιώνια αρνητικότητα.

8. ΑΞΙΖΟΥΜΕ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Από ένα σημείο και ύστερα δεν υπάρχει ούτε τύχη, ούτε σύμπτωση. Οι αντίπαλοί μας δεν έχουν σε τελευταία ανάλυση καμμία άλλη δύναμη πέραν εκείνης που τους παρέχουν οι δικές μας αδυναμίες. Συνεπώς όχι μόνο πρέπει να αποδεχόμαστε, αλλά και να επιθυμούμε εν τέλει αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να επιθυμούμε αυτό που συμβαίνει από την στιγμή που θα αποδειχθούμε ανήμποροι να το εμποδίσουμε να συμβεί. Αυτό δεν είναι παραίτηση, αλλά διατήρηση της ελευθερίας μας, είναι το μόνο μέσον ορθής αντιδράσεως όταν καμμία δράση δεν απομένει να αναπτυχθεί. Ο Στωϊκισμός προσφέρει την μόνη δυνατή συμπεριφορά, όταν οι άλλοι δεν αντέχουν πλέον να παραμείνουν στωϊκοί. Πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς (Τζούλιους Έβολα).   

9. Η ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΡΑΣΗ. Δεν υπάρχουν λόγοι υπάρξεως στα μεγάλα και δυνατά πράγματα, αφού αυτά ούτως ή άλλως πρέπει να υπάρχουν ή να γίνονται (δεν είναι ωστόσο μεγάλο και δυνατό κάθε τι που δεν έχει λόγο υπάρξεως). Σπουδαιότητα έχει η δράση και όχι εκείνος που την αναλαμβάνει. Το ίδιο και η αποστολή και όχι εκείνος που την φέρει εις πέρας. Να σταθούμε ενάντιοι στον ατομισμό, διεκδικώντας μία ενεργητική από-προσώπηση. Εκείνο που πραγματικά πρέπει να πράξει κάποιος δεν εξηγείται με κίνητρα. Η αριστοκρατία σιωπά.

10. Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΈΧΟΥΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. Η εικόνα που δημιουργούμε για τον εαυτό μας, γίνεται αληθινή από την στιγμή που συμμορφωνόμαστε με αυτήν. Από εκεί και ύστερα, το αν πρόκειται για μία «εικόνα» ή για μία «πραγματικότητα» έχει πολύ μικρή σημασία. Οι δύο όροι συμπίπτουν. Η ιδέα που λαμβάνει σάρκα, αποτελεί ούτως ή άλλως την πραγματική ενσάρκωση του Λόγου. Κάθε υποχρέωση υποχρεώνει, καμμία περίσταση δεν αποδεσμεύει. Ο καλύτερος τρόπος για να μην ντρεπόμαστε για τους άλλους, είναι να μπορούμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας.

11. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Η ωραία πράξη είναι πάντοτε πιο σημαντική από το δόγμα. Το ωραίο δεν είναι ποτέ κακό. Καλύτερα να πράξουμε πολύ καλά πράγματα που είναι μέτρια, παρά να πράξουμε με άσχημο τρόπο πράγματα υπέροχα. Ο Τρόπος με τον οποίο πράττουμε τα πράγματα αξίζει περισσότερο από τα ίδια τα πράγματα. Ο Τρόπος επίσης που ζούμε τις ιδέες μας, αξίζει περισσότερο από αυτές τις ίδιες. Ο Τρόπος που ζούμε την ζωή μας, αξίζει περισσότερο από εμάς που ζούμε, και πολλές φορές περισσότερο και από αυτή την ίδια την ζωή. «Όταν κάποιος έχει περισσότερο απλότητα παρά τρόπο είναι αγροίκος. Όταν έχει περισσότερο τρόπο παρά απλότητα είναι γελοίος. Ο ποιοτικός άνθρωπος έχει εξίσου απλότητα και τρόπο» (Κομφούκιος).     

12. ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ;». Την απάντηση που έδωσε ο ίδιος, ότι «είναι εκείνος που αναζητεί τις καταστάσεις που επιβάλλουν σαφείς συμπεριφορές. Εκείνος που εγκαταλείπει την «ευτυχία» στις μάζες, μία «ευτυχία» που περιορίζεται σε ψυχική ηρεμία, βολή, άνεση και αγγλοσαξονική εμπορευματοκρατία. Είναι εκείνος που αναζητεί ενστικτωδώς τις βαρύτερες ευθύνες, εκείνος που ξέρει να κάνει παντού εχθρούς, εν ανάγκη να κάνει εχθρό ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό».

13. ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΎΜΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ. Το να κάνουμε υποτίθεται «καλές πράξεις» για να κερδίσουμε την ατομική «σωτηρία» μας, να πάμε στον παράδεισο, κ.ο.κ., δεν είναι παρά χυδαία εξυπηρέτηση ενός προσωπικού συμφέροντός μας. Πρέπει να πράττουμε εκείνο που είναι ανάγκη να πραχθεί, όχι εκείνο που μας αρέσει. Το τελευταίο απαιτεί ωστόσο μία εκγύμναση, ο άνθρωπος έχει ανάγκη από κανονισμούς για να «κτισθεί», καθώς από την φύση του είναι άμετρα εύπλαστος. Να βλέπουμε την δράση ως εξυπηρέτηση και το καθήκον ως προορισμό.

14. ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΜΠΤΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΩΝ. Να πράττουμε πάντοτε σύμφωνα με τα λόγια μας. Όταν τα λόγια μας υπερβαίνουν τις πράξεις μας δεν είμαστε περισσότερο κυρίαρχοι του εαυτού μας από όταν οι πράξεις μας υπερβαίνουν τα λόγια μας. Το να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι το να λέμε την αλήθεια, αλλά το να προσχωρούμε ολοκληρωτικά και χωρίς υστεροβουλίες σε ό,τι επιχειρούμε.

15. ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΤΑΝΟΟΎΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΑΓΟΥΜΕ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ. Να εξαντλούμε κάθε δυνατότητά μας για να αποφύγουμε να πράξουμε το κακό, εάν όμως το πράξουμε να μην επιζητούμε δικαιολογίες. Οι δικαιολογίες που δίνουμε στον εαυτό μας δεν είναι παρά υπεκφυγές. Η μετάνοια δεν αποβλέπει στην απόσβεση του λάθους, αλλά στην ανάπαυση μιας ένοχης συνειδήσεως. Πρέπει να ανταποδίδουμε το καλό στο καλό και την δικαιοσύνη στο κακό (εάν ανταποδίδαμε το καλό στο κακό, τότε τι θα άρμοζε να αποδώσουμε στο καλό, και, τέλος, τι αξία θα είχε κάτι τέτοιο;).   

16. ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΧΝΑ.  Τα συναισθήματα των χυδαίων είναι μίσος, μνησικακία, ευερεθιστικότητα, ματαιοδοξία, τσιγκουνιά. Το μίσος είναι το ακριβώς αντίθετο της περιφρονήσεως, η μνησικακία της λησμοσύνης, η ευερεθιστικότητα της αυτοπεποιθήσεως, η ματαιοδοξία της αξιοπρέπειας, η τσιγκουνιά της χαριστικότητος. Από όλα αυτά τα χυδαία συναισθήματα, το πιο αξιοπεριφρόνητο είναι η μνησικακία. Ο Νίτσε έχει πει: «βρισκόμαστε στο κατώφλι των καιρών του αξιοπεριφρόνητου ανθρώπου, εκείνου που δεν είναι ικανός ούτε τον εαυτό του να περιφρονήσει».

17. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΊΛΗΨΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΟΦΕΛΕΙΑΣ ΌΛΩΝ. Στον  άνθρωπο ισχύει ό,τι και με τους στρατούς που είναι ήδη αποτυχημένοι άπαξ και για να πολεμήσουν έχουν ανάγκη να γνωρίζουν γιατί ακριβώς πολεμούν. Υπάρχει βεβαίως και ένα χαμηλότερο επίπεδο, όταν ένας στρατός πρέπει να πεισθεί ότι η αιτία που πολεμάει είναι σωστή. Ένα ακόμη χαμηλότερο είναι το να πολεμάει μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα νικήσει. Όταν πρέπει να επιχειρήσουμε κάτι, δεν χρειάζεται να νοιαζόμαστε, παρά μόνον δευτερευόντως, για το εάν αυτό που επιχειρούμε μπορεί ή όχι να πετύχει. Όμως δεν αρκεί να επιχειρούμε ακόμα και όταν δεν είμαστε βέβαιοι για την επιτυχία, χρειάζεται να επιχειρούμε ακόμα και όταν είμαστε βέβαιοι για την αποτυχία. Γιατί η ανώτατη τιμή είναι να μένουμε πιστοί στους κανόνες που θέσαμε στον εαυτό μας, ακόμα και αν είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι μας περιμένει η αποτυχία. Το να επιθυμήσουμε να μιμηθούμε τον αντίπαλο με την δικαιολογία ότι αυτός έχει τον τρόπο να επιτυγχάνει ισοδυναμεί με το να καταντούμε εμείς οι ίδιοι εχθροί του εαυτού μας, μην διαφέροντας σε τίποτε από τον κανονικό εχθρό. Η χαμέρπεια αναδύεται από την στιγμή που πριν από μία πράξη θ' αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε περί «χρησιμοτήτων», περί «ωφελειών» και περί «των λόγων που μας υποχρεώνουν» σε αυτή την πράξη. Ένας από τους μεγαλύτερους παραλογισμούς είναι το να προσπαθούμε να διατηρήσουμε κάτι που θα χάσουμε οπωσδήποτε, το να καταλήξουμε απολογητές των ζωντανών σκύλων και των νεκρών λεόντων.

18. Η ΑΡΕΤΗ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΊΝΑΙ Η ΠΡΟΙΚΑ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΕΠΙΛΕΚΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ. Και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται η ίδια ποσότητα αυτοκυριαρχίας και κινητήρια δύναμη είναι η καθαρή θέληση, όχι μία κάποια α ή β «ηθική». Η ελευθερία της πράξεως συμβαδίζει πάντοτε με την ελευθερία απέναντι σε κάτι. Πρέπει να επιθυμούμε πράγματα για τα οποία αισθανόμαστε τους εαυτούς μας ικανούς και να τα αποποιηθούν: «Μας επιτρέπεται να πράξουμε κάτι στο μέτρο που μπορούμε επίσης να μην το πράξουμε... μας επιτρέπεται να επιθυμούμε κάτι  - και να το αποκτήσουμε- στο μέτρο που είμαστε ικανοί να τα αποχωρισθούμε» (Έβολα).

19. ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΟΥΜΕ. Η ζωή βρίσκει νόημα σε πράγματα που είναι μεγαλύτερα από αυτήν αλλά όχι πέρα από αυτήν. Αυτά που είναι μεγαλύτερα από την ζωή δεν εκφράζονται με λέξεις, ωστόσο γίνονται μερικές φορές αισθητά. Πρέπει να δίνουμε προβάδισμα στην ψυχή απέναντι στο πνεύμα, στην ζωή απέναντι στην σκέψη, στην εικόνα απέναντι στην αντίληψη.

20. ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΥΡΙΣΜΟ. Ο λυρισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ηθικός «κανόνας», υπό τον όρο να έχει τεθεί ως βασική σχέση της υπάρξεως, όχι ως η σχέση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, αλλά ως η σχέση του ανθρώπου προς το Σύμπαν (αφού ο μόνος τρόπος για να φθάσει κανείς στους ανώτερους Κόσμους είναι να κτίζεται σε αναλογία προς αυτούς). Οι μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που χάρη σε αυτούς οι άνθρωποι μπορούν να σκέπτονται λυρικά για τους εαυτούς τους.

21. ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ. Το να δεχόμαστε το παρόν με την ενθουσιώδη ανάταση της στιγμής είναι το να μπορούμε να απολαμβάνουμε συγχρόνως όλες τις στιγμές του. Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι 3 προοπτικές τι ίδιο επίκαιρες, είναι τα παντοτινά δεδομένα της ιστορικής πορείας. Είναι όλα όσα παρουσιάζουν τα όσα ήδη έχουν συμβεί, κατά τον ίδιο τρόπο με εκείνα που πρόκειται να ξανασυμβούν.

22. ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Και αυτό ακόμα και αν η εποχή ή η εκάστοτε κοινωνία προσπαθούν να μας εμποδίσουν. Συνήθως μία κοινωνία παραφρονεί μέσα από δύο τρόπους: είτε με το να απαιτεί πάρα πολλά, είτε με το να μην προτείνει τίποτε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ανθρώπους.

23. ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ. Να αντέχουμε να ανήκουμε στην παράταξη του πολικού αστέρος, του άστρου που μένει στην θέση του στον ουράνιο θόλο ενώ όλα τα υπόλοιπα διαρκώς περιστρέφονται. Στο κέντρο κάθε κινήσεως υπάρχει ηρεμία (Γιούνκερ), όπως στον άξονα του τροχού. Να καλλιεργούμε μέσα μας εκείνο που οι ποιοτικοί άνθρωποι ξέρουν να διατηρούν αμετακίνητο μέσα σε όλες τις καταστάσεις: το «παιγνίδι» του Κομφούκιου, το «πουρούσα» των Ινδών, την «humanitas» των Ρωμαίων, δηλαδή τον εσωτερικό πυρήνα του ανθρωπίνου όντος.

24. Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΑΠΟΓΟΝΟΥ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΗΚΕΙ. Ο Ιησούς, ισχυριζόμενος ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν πραγματικός πατέρας του, αλλά ότι ο ίδιος ήταν υιός τού ενός μοναδικού Θεού, ένας αδελφός των πάντων, εγκαινιάζει την διαδικασία απαρνήσεως των πατρίων. Για εμάς όμως, οι εξαφανισμένοι πρόγονοί μας δεν είναι ούτε πνευματικά νεκροί, ούτε περασμένοι οριστικά σε έναν άλλο κόσμο. Στέκουν δίπλα μας, ως ένα αόρατο αλλά θροϊζον πλήθος. Μας περιτριγυρίζουν όσο εμείς οι απόγονοί τους είμαστε άξιοι να τιμούμε την μνήμη τους. Αυτή είναι η αντίληψη που γέννησε στα αρχαία χρόνια την λατρεία των προγόνων, αλλά και το αυτονόητο καθήκον να τιμάται το όνομά τους.

25. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΙΟΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ. Αδέλφια ανεξαρτήτως φυλής, χώρου και χρόνου.

theasis.gr
Καταγράφηκε

Οικιας περιβαλλον, κεντρων, συνοικιας που βλεπω κι οπου περπατω. Χρονια και χρονια.
Σε δημιουργησα μες σε χαρα και μες σε λυπες: με τοσα περιστατικα, με τοσα πραγματα.
Κ'αισθηματοποιηθηκες ολοκληρο, για μενα.  Κ.Π.Κ.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #5 στις: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 12:23:30 μμ »

οφειλω να ομολογησω ότι δεν κατανοώ το παραπανω κειμενο σαν "αρχες ηθικης". Μου φαινονται διατυπωμενα αξιωματα. Δεν λεω ότι δεν ειναι ηθικες αρχες ή οτι δεν μπορουν να έναι γιατι δεν ξερω τι ειναι ηθικη. Αν και υπαρχουν στο κειμενο πολύ καλες διατυπωσεις διαφορων σοφων για επιμερους ζητηματα δεν ξερω... δεν με πειθει διαισθητικα...

Αν ενα συνολο κανονων που υποδεικνυει τις θεωρουμενες ως πρεπουσες στασεις του ατομου απεναντι στον εαυτο του και στο κοινωνικο περιβαλλον ειναι ηθικη ενταξει τα παραπανω θα μπορουσαν να ειναι ηθικοι κανονες... αλλα θα μπορουσε να ειναι και ένα άλλο συνολο... Λείπει η ευρυτερη θεωρηση που να τους δικαιολογει.

ετσι τα βλεπω τωρα με την πρωτη ματια... μια δευτερη πιο προσεκτική ματια ίσως αποκαλυψει άλλα...

   
Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #6 στις: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 12:35:03 μμ »

Η ηθική φιλοσοφία της Κίνας 

Το να εισχωρήσει κανείς στη σκέψη και τον τρόπο ζωής της Άπω Ανατολής, είναι ολόκληρη περιπέτεια, η οποία όμως μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε το μεγαλείο που άνθισε κάτω από τα πόδια των Αυτοκρατόρων "Γιων του Ουρανού".
Τα θεία διατάγματα του Ουρανού μεταβιβάστηκαν στους ανθρώπους από τους πρώτους θείους βασιλιάδες που κυβέρνησαν στην Αυγή των Καιρών. Οι διδασκαλίες τους διαφυλάχτηκαν στο "Βιβλίο των Παραλλαγών" ή "Ι-Τσινγκ", ένα συμβολικό έργο που ανακεφαλαιώνει στα εξάγραμμά του τους νόμους που ρυθμίζουν τη δυναμική της παγκόσμιας τάξης, η οποία από τους πιο μακρινούς χρόνους έλαβε το όνομα ΤΑΟ. Είναι ο Δρόμος από τον οποίο διαβαίνουν όλα όσα υπάρχουν στο Σύμπαν. ΤΑΟ είναι η Αρχή, ο Δρόμος κι ο τελικός Σκοπός των πάντων.

Το Ταό έχει δυο όψεις συμπληρωματικές, δυναμικές κι ανεξάρτητες: το Γιν και το Γιανγκ. Βασισμένο σ' αυτές τις όψεις και τους πολυάριθμους κωδικοποιημένους συνδυασμούς τους που συνιστούν τα 64 εξάγραμμα, το Ι-Τσινγκ οδήγησε όχι μόνο τη συμπεριφορά των φιλοσόφων αλλά και όλη την ανθρώπινη ζωή στο φωτεινό πολιτισμό που αναπτύχθηκε στις όχθες του Κίτρινου ποταμού.

Πολλούς αιώνες αργότερα, υπακούοντας στο ρυθμό του Ταό, ο πολιτισμός και η βαθιά θρησκευτικότητα του κινέζικου λαού παρήκμασε, μέχρι που η αρχαία γραμμή των Θείων Σοφών χωρίστηκε σε δυο ρεύματα: το μεταφυσικό και το αναλυτικό ή φορμαλιστικό. Αντιπρόσωπος του μεταφυσικού και υπερκόσμιου ρεύματος ήταν ο Λάο Τσε, που μέσα από το Ταο-Τε-Κινγκ έδειξε το δρόμο της επιστροφής προς το Ταό.

Από την άλλη μεριά ο Κομφούκιος έδειξε το φορμαλιστικό δρόμο του Γιεν -Ταό, την οδό δηλαδή των ανθρώπων μέσα από την Υπερβατική Ηθική, την αναζήτηση της χαμένης αρμονίας ανάμεσα στους ευγενείς και στους απλούς ανθρώπους, η οποία θα επέτρεπε να επιστρέψουν οι θείοι Αυτοκράτορες και να οδηγήσουν πάλι το λαό τους στο δρόμο των υψηλών κορυφών, στο δρόμο του Ουρανού.

Ο Ταοϊσμός και ο Κομφουκιανισμός στάθηκαν τα δυο βασικά ρεύματα της κινέζικης φιλοσοφίας και εκφράζουν τη νοοτροπία και τη στάση ζωής που διαποτίζει τον κινέζικο λαό ακόμα και μέχρι τις μέρες μας.

Ο Κομφούκιος (551- 479 π.Χ.) μπορεί να θεωρηθεί ως ο πραγματικός διαμορφωτής του κινέζικου πολιτισμού γενικά. Η πιο αξιόπιστη πηγή για τη διδασκαλία του είναι τα "Ανάλεκτα".Συγκέντρωσε την προσοχή του στον άνθρωπο, πιστεύοντας ότι ο άνθρωπος μπορεί "να κάνει το Ταό μεγάλο" κι όχι ότι "το Ταό μπορεί να κάνει τον άνθρωπο μεγάλο". Η κύρια έγνοια του ήταν μια κοινωνία βασισμένη στην Ηθική και τους πανάρχαιους τελετουργικούς κανόνες, βασισμένη στην καλή διακυβέρνηση και στις αρμονικές ανθρώπινες σχέσεις. Ακριβώς γι' αυτό το σκοπό υποστήριζε την ανάγκη μιας καλής διοίκησης που κυβερνάει με την αρετή και με το ηθικό παράδειγμα κι όχι με την τιμωρία ή με τη βία.

Η ουσία της κοινωνικής ηθικής για τον Κομφούκιο είναι ο Ανθρωπισμός. Η θεμελιώδης αρχή του είναι η φιλική ευλάβεια, ο αδελφικός σεβασμός, η ειλικρίνεια και η τιμιότητα. Η συμπεριφορά του ανθρώπου είναι η βάση της κοινωνικής προόδου και της παγκόσμιας αρμονίας. Το κριτήριό του για την ορθή συμπεριφορά ήταν η εντιμότητα σε αντίθεση με το κέρδος. Η ηθική του ατόμου στηρίζεται στην άποψη πως ο άνθρωπος οφείλει να συμπεριφέρεται σωστά γιατί είναι κατηγορηματική προσταγή κι όχι γιατί ελπίζει να βρει κέρδος. Για την οικογένεια τόνιζε ιδιαίτερα το σεβασμό των παιδιών προς τους γονείς και για την κοινωνία γενικά τόνιζε την ανάγκη ορθής διαγωγής.

Η ανθρωπιά πρέπει να διαποτίζει όλες τις ανθρώπινες πράξεις, για να μπορεί να λειτουργεί σωστά κάθε ανθρώπινη σχέση. Αντικαθίσταται κατά κάποιο τρόπο η αναγκαιότητα του εξωτερικού νόμου, γιατί οι κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις δε βασίζονται πια σε αμοιβές και τιμωρίες αλλά στην καλή θέληση και την αγάπη. Έτσι η ανθρωπιά οδηγεί στην αμοιβαιότητα.

Όταν κάποτε του ζήτησαν να συνοψίσει τον ηθικό του κώδικα σε μια λέξη, αυτός είπε "Σου", που σημαίνει όχι μόνο αμοιβαιότητα αλλά και μεγαλοψυχία, δηλαδή ότι πρέπει ο καθένας να ακολουθήσει ελεύθερα την ανώτερη φύση του.

Πέντε είναι ακόμα οι αρετές που χαρακτηρίζουν τον ηθικό του κώδικα: η καλοσύνη, η ευθύτητα, η ευπρέπεια, η φρόνηση και η ειλικρίνεια.

Ο ηγεμόνας πρέπει να είναι για το λαό του παράδειγμα αυτών των αρετών, ώστε όλοι να τείνουν να γίνουν και οι ίδιοι ενάρετοι. Άλλωστε "κάθε βελτίωση της κοινωνίας αρχίζει μ' αυτή του ανθρώπου". Η πολιτική ηθική βασίζεται σε μια αριστοκρατία, η οποία έχει αναλάβει μια καθαρά διαπαιδαγωγική αποστολή. "Το να κυβερνήσει κανείς είναι να διατηρηθεί σωστός..Για να είναι εμπνευσμένα τα δικά του αισθήματα προς το δημόσιο καλό, χρειάζεται να συμπίπτουν με το Νόμο του Καθήκοντος. Και ο Νόμος αυτός βρίσκεται στην αρετή της ανθρωπιάς, την αρχή της αγάπης προς όλους τους ανθρώπους." Η ομαδική και πολιτική βελτίωση, όπως είπαμε, ξεκινά από μια εσωτερική βελτίωση του ανθρώπου, από την ατομική του ηθική. Ανώτερος άνθρωπος είναι αυτός που έχει μέσα του τις κυρίως αρετές της ορθότητας, της ανθρωπιάς και της ευπρέπειας. Αυτός που σέβεται την εντολή του Ουρανού, δηλαδή του Ταό.

Η Κομφουκιανική ηθική βασίζεται στη χρυσή τομή, στην εσωτερική αρμονία και στην ισορροπία, η οποία θα καθρεπτιστεί στον καλοκάγαθο άνθρωπο (γιεν) μέσα από μια μετριόφρονα συμπεριφορά που αποφεύγει τα άκρα. Να μην παθιάζεται, να μην υπερβάλλει, να μην έχει ορμές, ούτε συναισθηματικές εκρήξεις.

Ο άνθρωπος του Γιεν είναι ο τέλειος άνθρωπος, ο άνθρωπος του χρυσού κανόνα, διότι "θέλοντας να τελειοποιήσει το χαρακτήρα του, τελειοποιεί και το χαρακτήρα των άλλων. Και θέλοντας να είναι σημαντικός ο ίδιος, βοηθάει τους άλλους να είναι σημαντικοί".

Ο Κομφούκιος μας διδάσκει ότι το σύμπαν παρακολουθεί μια τάξη, μια αρμονία. Αυτή την τάξη την ονομάζει "Δρόμο του Κέντρου" (Τσουνγκ), και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να βαδίζει ο άνθρωπος. Αυτός ο κοσμικός νόμος ρυθμίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Δε μας δείχνει δηλαδή μόνο το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, αλλά επίσης προσαρμόζει τις δράσεις μας στις προσταγές του. "Ο ορθός δρόμος του σύμπαντος είναι το κέντρο. Η αρμονία είναι ο παγκόσμιος και συνεχής νόμος του."

Αρετή επομένως είναι να κρατηθεί κανείς επίμονα στο κέντρο του Εαυτού του. "Το καλό είναι ο δρόμος του κέντρου, η ισορροπία, το να δονείται κανείς σε αρμονία με το σύμπαν. Το κακό είναι τεχνητό, αφύσικο. Ο άνθρωπος παρασύρεται στο κακό από ένα λάθος της κρίσης και από την κυριαρχία του πάθους πάνω στο λόγο". Οι τρεις κύριες και παγκόσμιες αρετές για να μπει κανείς στο δρόμο του κέντρου είναι η σωφροσύνη του νου, η αγάπη προς όλα τα όντα και η δύναμη της ψυχής.

Ο Λάο Τσε απ' τη μεριά του συσχετίζει το Ταο με την έννοια της ασύλληπτης μεταφυσικής θυσίας του σύμπαντος. Καλεί τον άνθρωπο να υπερβεί τον εξωτερικό εμπειρικό κόσμο για να βιώσει τον κόσμο της καθαρής ουσίας, το Ταό. Μέσα στον άνθρωπο το Ταό (το εσωτερικό Ον) είναι ένα και το αυτό με το παγκόσμιο Ταό, το πανταχού παρόν στο Παν. Είναι ταυτόχρονα η αρχή όλων των πραγμάτων και ο δρόμος που όλα τα πράγματα ακολουθούν στην πορεία τους. Όταν το κάθε πράγμα ξεχωριστά κατέχει το Ταό, αυτό γίνεται η χαρακτηριστική αρετή του (Τε). Η κινητοποίηση του Τε μέσα στον άνθρωπο είναι αυτό που θα τον κάνει ηθικό και ενάρετο, σύμφωνο με το Ταό. Η ιδανική ζωή για το άτομο, η ιδανική τάξη για την κοινωνία κι ο ιδανικός τύπος διακυβέρνησης βασίζονται σ' αυτό.

Σαν τρόπος ζωής το Ταό σημαίνει απλότητα, αυθορμητισμό, ηρεμία και το πιο σημαντικό απ' όλα μη δράση, Wu Wei. Με τη λέξη αυτή δεν εννοούμε την αδράνεια, αλλά το να μη δρας αντίθετα στη φύση, δηλαδή ν΄ αφήνεις τη φύση να ακολουθεί την πορεία της. Είναι η ορθή δράση διαμέσου της ενέργειας της φύσης κι όχι διαμέσου της ανθρώπινης θέλησης, που καθοδηγείται από το μισοσκόταδο της εμπειρικής γνώσης. Η βούληση του ανθρώπου πρέπει να γίνει μια ζωντανή δύναμη της φύσης κι όχι το άθροισμα των εγωιστικών του επιθυμιών. Διαφορετικά θα δρα λανθασμένα, προκαλώντας πόνο και φθορά. Ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθεί τη φύση αλλά ενεργώντας έτσι δεν εκμηδενίζεται, αντίθετα η φύση του ολοκληρώνεται. Πρέπει να ζούμε κοντά στη φύση, να παρατηρούμε τις λειτουργίες της και να διαμορφώνουμε τη δράση μας μ' αυτές. Η τέχνη της ζωής απαιτεί να γνωρίζεις όχι μόνο το πότε και πώς δρας αλλά και το πότε να μη δρας.

Κλείνοντας θα πρέπει να τονίσουμε μια βασική θεώρηση της κινέζικης σκέψης. Πίστευαν λοιπόν ότι η θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν βρίσκεται ανάμεσα στον Ουρανό που είναι ο Πατέρας του Πνεύματός μας, και στη Γη που είναι η Μητέρα της φθαρτής ύλης της προσωπικότητάς μας. Και τα δυο αποτελούν εκφράσεις της ίδιας υπέρτατης ενότητας. Από τους συνδυασμούς τους θα βγουν τα 5 στοιχεία κι απ' αυτά η πλάση όλη.

Ο άνθρωπος καλείται να αναπροσαρμόζει τη δράση του στον κόσμο με το ρυθμό του Γιν-Γιανγκ και των 5 στοιχείων (γη, νερό, φωτιά, ξύλο, μέταλλο), ώστε να είναι ενάρετος ατομικά, οικογενειακά και κοινωνικά. Έτσι θα μπορεί να συμβάλλει με φυσικό τρόπο στην εξέλιξη τη δική του και του Σύμπαντος.


Βιβλιογραφία
-Εισαγωγή στη Σοφία της Ανατολής, Γ. Α. Πλάνας, εκδ. ΕΝΑ
-Θησαυρός Σοφίας της Κίνας, εκδ. Ορφανίδη
-Εγκυκλοπαίδεια της Unesco, τόμ. 2,3.
-Ιστορία της κινέζικης φιλοσοφίας, Δ. Βελισσαρόπουλου, εκδ. Δωδώνη




 
Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #7 στις: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 12:47:41 μμ »

Ηθική
Από Βικιφθέγματα

Δεν είναι ηθικό καθετί που επιτρέπεται. Λατινική παροιμία
Non omne quid licet honestum est.

Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου. Une saison en Enfer
La morale est la faiblesse de la cervelle.

Πρώτα το φαΐ και μετά η ηθική. Γερμανική παροιμία
Erst kommt das Fressen, dann die Moral.

Ω καιροί, ω ήθη! Κικέρων
O tempora, o mores
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 12:54:58 μμ από Pro » Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #8 στις: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 13:00:28 μμ »

ηθικός ethical, moral, righteous
επίθ ουδ / θ / α ηθικός, ηθική, ηθικό [iθi'kos, iθi'ci, iθi'ko]

1 σχετικός με την ηθική
ηθικοί κανόνες

2 τίμιος, σωστός
ηθική συμπεριφορά
ουσ ουδ ηθικό
η ψυχική δύναμη
χάνω το ηθικό μου
αναπτερώνεται το ηθικό μου

ουσ θ ηθική
1 το σύνολο των κανόνων που διαχωρίζουν το καλό από το κακό
επαγγελματική ηθική

κοινωνική ηθική
2 φιλοσοφικός κλάδος σχετικός με τη διάκριση του καλού από το κάκό

Σημ.
Ο παραπανω ορισμος που συσχετιζει την ηθικη με το καλο και το κακο μου φαινεται αρκετα καλος και επαρκης.

Αν δεχθουμε αυτην την σχεση ηθικης - καλου κακου, θα πρεπει να αναζητησουμε το καλο και το κακο αν θελουμε να κανουμε κριτική στους ηθικους κανονες...

μαλλον ειναι πολύ συνθετο το ζητημα... 
Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #9 στις: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 13:27:55 μμ »

Η ηθική από την αρχαιότητα έχει να κάνει με τη διεξαγωγή της συνήθειας (από τη λέξη ήθος)

Με τον όρο ηθική νοείται το σύνολο των θεσμοθετημένων κανόνων μιας κοινωνίας που καθορίζουν τη συμπεριφορά των ατόμων με βάση το κοινωνικά αποδεκτό, το καλό και το κακό

Η έννοια της ηθικής κατά την αρχαιότητα είχε διαφορετικό προσανατολισμό από εκείνη που έλαβε κατά τους νεώτερους χρόνους. Σύμφωνα με αυτήν, κύριος σκοπός του ανθρώπου ήταν η τελειότητα, η αρμονική δηλαδή ανάπτυξη του σώματος και της ψυχής, η καλοκαγαθία. Αυτή προβαλλόταν ως το ύψιστο αγαθό, στο οποίο ωφείλει να τείνει ο άνθρωπος για να είναι ικανός να επιτελεί σωστά τα καθήκοντα στα οποία έχει υποχρέωση ως προς τον εαυτό του και τους άλλους. Ο μαθητής του Σωκράτη, ο Πλάτωνας, δίδαξε ότι η μεγαλύτερη απ’ όλες τις κοσμικές αξίες είναι η ιδέα του καλού, η αξία της τιμής. Η ασχολία με τα προβλήματα της ζωής δεν έλειψε ποτέ από τους Έλληνες. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Νεόφυτος Βάμβας, ο οποίος δίδαξε στην Ιόνιο Ακαδημία, έγραψε το «Στοιχεία Ηθικής Φιλοσοφίας».

Ο Κομφούκιος γράφει στα βιβλία του για τα καθήκοντα τα οποία έχει κάθε άνθρωπος στη ζωή του και θεωρεί, σαν σοφό, μόνο τον ενάρετο. Οι Ιουδαίοι, οι Βαβυλώνιοι και άλλοι λαοί της Ανατολής, οι οποίοι ανέπτυξαν πολιτισμό, είχαν σαν σκοπό να επιδιώξουν τα ηθικά διδάγματα.

Στην Αγγλία για την ηθική αναφέρθηκε εκτεταμένα ο Αdam Smith θέλοντας να δείξει ότι το δίκαιο και η ηθική δε στηρίζονται τόσο στη φιλαυτία, όσο στην οικονομική ενέργεια του ανθρώπου. Και στη Γαλλία έγινε εκτεταμένη μελέτη για την ηθική με πρωτεργάτη τον Καρτέσιο, ενώ στη Γερμανία, ο Nietzsche είναι ο εισηγητής της άρνησης της κρατούσας ηθικής, της ανατροπής των ηθικών αξιών και της επικράτησης του θεανθρώπου. Η κρατούσα ηθική, είναι η ηθική των δούλων και η αποτροπή αυτής είναι το καθήκον της ανθρωπότητας υποστηρίζει στο βιβλίο του «Die Umwertung aller Werte».

Άκρως ορθολογική είναι η σκέψη του Kant. Δυο είναι τα ηθικά διδάγματα του ιδρυτή της κριτικής φιλοσοφίας στους νεότερους χρόνους: Πρώτον, ότι υπάρχει σε εμάς ο ηθικός νόμος και δεύτερον, ότι ο νόμος αυτός εκδηλώνεται σε γενική και τυπική προστακτική.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 13:30:42 μμ από Pro » Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #10 στις: Ιανουάριος: 12 / 2009 - 13:56:12 μμ »

Σημ. ενδιαφερουσες φιλοσοφικες θεασεις  προκυπτουν κατα την γνωμη μου απο την αναζητηση της σχεσης ηθικης με το καλο και το κακο...

Αγαθό
Από την Live-Pedia.gr

Καθετί το χρήσιμο, το ευχάριστο, το επιθυμητό. Κάτι το οποίο αξίζει να το αποκτήσεις, το τέλειο, το ηθικό. Όλες οι θρησκείες, οι ηθικές, οι φιλοσοφίες, τονίζουν ότι ο άνθρωπος πρέπει να κάνει το αγαθό και να αποφεύγει το κακό. Τι είναι όμως αγαθό; Άλλος με τη λέξη αγαθό εννοεί υλικές απολαβές και άλλος πνευματικές ικανοποιήσεις. Ποιο είναι το ορθότερο περιεχόμενο; Μήπως και τα δύο είναι αγαθά (υλικά και πνευματικά); Ποιο όμως είναι ανώτερο και έχει προτεραιότητα στην αξιολογική κλίμακα και στην προτίμησή μας; Η απάντηση στις ερωτήσεις αυτές δεν είναι μία, είναι πολλές, γιατί πολλές μπορεί να δοθούν, ανάλογα με την ηθική και τη φιλοσοφική κοσμοθεωρία του κάθε ερευνητή (ηθικολόγου, κοινωνιολόγου, φιλόσοφου, αλλά και απλού ανθρώπου). Εξετάζουμε μερικές από τις πολλές απαντήσεις:

Η θεωρία της τελείωσης. Τίποτε δε μας προσφέρει τόση ηδονή, κατά το Σωκράτη (470 - 399), όσο το να πιστεύουμε ότι βελτιωνόμαστε ηθικά.

Ο Πλάτωνας (427 - 347) τοποθετούσε την ευδαιμονία στον κόσμο των ιδεών, με υπέρτατη την ιδέα του αγαθού. Και για τους χριστιανούς υπέρτατο αγαθό είναι η τελείωση του ανθρώπου, ώστε να μοιάσουν με το Θεό.

Αγαθό είναι ό,τι παρέχει ηδονή, κακό ό,τι είναι δυσάρεστο. Είναι η θεωρία του ηδονισμού, της οποίας κυριότερος εκπρόσωπος είναι ο Αρίστιππος (435 - 355 π.Χ.), φιλόσοφος από την Κυρήνη και μαθητής του Σωκράτη. Η ηδονή, κατά τον Αρίστιππο, είναι αυτοσκοπός. Το αγαθό πρέπει να επιζητείται για χάρη της ηδονής και μόνο. Οι σωματικές ηδονές - έλεγε - είναι ανώτερες από εκείνες της ψυχής. Ο Σαμιώτης Επίκουρος (341 - 270) άλλος οπαδός του ηδονισμού, είναι πιο μετριοπαθής από τον Αρίστιππο. Ονομάζει την ηδονή αρχή και τέλος μιας ζωής ευτυχισμένης, γιατί αυτήν (την ηδονή) γνωρίζει ως αγαθό πρωταρχικό και αχώριστο της ανθρώπινης φύσης. Αυτός βάζει πρώτα τις ψυχικές ηδονές.

Η ενεργειοκρατία (ενεργισμός). Ο Αριστοτέλης (384 - 322) υποστήριζε πως ευδαιμονία, αγαθό είναι η εναρμόνιση της ενέργειας με τη φρόνηση.

Αγαθό είναι το χρήσιμο. Αν η ωφέλεια αποβλέπει στο άτομό μας και προάγει την ατομική μας ευτυχία, είμαστε στο σωστό δρόμο του σκοπού της ζωής μας. Τη θεωρία αυτή του ωφελιμισμού πρωτοκήρυξαν Έλληνες φιλόσοφοι. Στη νεότερη εποχή τη συστηματοποίησαν Άγγλοι φιλόσοφοι και ιδίως ο Τζον Στιούαρτ Μιλ (1806 - 1873). Οι ωφελιμιστές υποστηρίζουν πως αγαθό είναι καθετί που μεγαλώνει την ευτυχία μας, κακό ό,τι τη μειώνει. Δεν υπάρχουν καθήκοντα. Πίσω από κάθε καθήκον κρύβεται το συμφέρον. Η ηθική αξία μιας πράξης μετριέται με το αποτέλεσμα. Αγαθές είναι οι ωφέλιμες πράξεις, κακές οι επιζήμιες.

Η θεωρία της δύναμης του Υπεράνθρωπου. Ο Νίτσε (1844 - 1900) υποστήριξε ως αγαθό καθετί που μας βοηθά στην απόκτηση δύναμης, κακό ό,τι προέρχεται από αδυναμία. Οι άνθρωποι του μέλλοντος πρέπει να είναι δυνατοί και σκληροί. Οι δειλοί και οι αδύνατοι πρέπει να εξαφανιστούν.

Καντιανισμός. Ο Καντ (1724 - 1804) έλεγε πως αγαθή πράξη είναι εκείνη που πηγάζει από αγαθή βούληση, η οποία λειτουργεί σύμφωνα με την κατηγορική προστακτική: "Κάνε έτσι ώστε το αξίωμα της θέλησής σου να μπορεί να ισχύει σύγχρονα (πάντοτε) αρχή ενός γενικού νόμου". Ο ηθικός νόμος απαιτεί, ώστε η βούλησή μας να προβάλλει πάντοτε κάποιο γενικό κριτήριο και μέτρο. Στο ηθικό πεδίο κυριαρχεί η αναγκαιότητα και το καθολικό κύρος. Η απόλυτη δύναμη του ηθικού νόμου αποδεικνύει ότι δεν κατάγεται από την εμπειρία, αλλ` έχει τη δύναμή της στο νου.

Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Pro
Δεν με κουνάει κανείς!
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1997


Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα




Αγνόηση
« Απάντηση #11 στις: Ιανουάριος: 15 / 2009 - 19:09:11 μμ »

Στην ηθικη διακρινω μια διασταση  αυτοπεριορισμου. Αυτοπεριορισμου των συμπεριφορων και των πραξεων ίσως και των σκεψεων.

Απαραιτητη προυποθεση για την ομαλη συμβιωση καποιες συμπεριφορες να μην εκδηλωνονται μεταξυ των μελων μιας κοινωνιας ή μεταξυ των ατομων μιας ομαδας ή μεταξυ δυο ατομων.

Ίσως αυτη η αυτοδεσμευση ότι καποιος δεν θα ακολουθησει απαγορευμενες συμπεριφορες κανει τον ανθρωπο ηθικο.

Και κανεις τελικα δεν έιναι ηθικος ή ανηθικος παρα μονο αν κριθουν οι πραξεις του υπο ενα συνολο ηθικων κανονων - απαγορευσεων.

Το ποιος οριζει αυτους τους κανονες και αν ειναι τελειως αυθαιρεται ειναι άλλο ένα μεγαλο θεμα...
Καταγράφηκε

Λοιπόν έχουμε και λέμε: «Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» (1975), «Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά» (1976), «Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» (1978). Η συνταγή βέβαια είναι πια πολύ μπαγιάτικη.
Σελίδες: [1] Πάνω Εκτύπωση 
Μεταπήδηση σε:  


Σύνδεση με όνομα, κωδικό και διάρκεια σύνδεσης

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.10 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC Έγκυρη XHTML 1.0! Έγκυρα CSS!
SMF 1.1.6 Theme by Tamuril. © 2008.